พล่าเบลอ
พล่าเบลอมากมาก
เป็นอะไรมากไหมอุ้ม
หยุดเบลอซะที
สมองช่วยกลับมา สภาวะปกติซะทีเหอะ
ช่วยด้วยยูได (อีกแล้ว)
พล่าเบลอ
พล่าเบลอมากมาก
เป็นอะไรมากไหมอุ้ม
หยุดเบลอซะที
สมองช่วยกลับมา สภาวะปกติซะทีเหอะ
ช่วยด้วยยูได (อีกแล้ว)
ก่อนอื่น ขออัพให้กับวันเกิด บ.บี
ที่ผ่านมาแล้ว เหอะเหอะ
ขอให้มีความสุขมากมาก
อวยพรเหมือนกับทุก ๆ ปีที่ผ่านมา
รู้สึกเหมือนกับทุก ๆ ปีที่ผ่านมา
อุ้มก็ยังจะเป็นแบบเดิม
คนเดิม ๆ และจะเป็นเพื่อนกันอย่างนี้ตลอดไป
........................................
ขออัพเรื่องราวความป่วงวันไปปลูกป่าชายเลนหน่อยเหอะ
เป็นวันที่ป่วง และกินไม่หยุดจริง ๆ
ตั้งแต่ออกจากบ้านยันถึงมหาลัยยันขึ้นรถ
และทุกอิริยาบท ปากก็ไม่ว่างเลย
จนไปถึงที่
การเดินทางไกล รู้สึกเหมือนเป็นเด็กประถมต้น
ที่ต้องเดินเรียงแถวกันเดิน กลางทุ่งนา
เพียงแต่ ต้องเดินเท้าเปล่า
เดินไปก็ขำไป
ย้ำโคลนไปเรื่อย ๆ จากที่รู้สึกแหยะ ๆ
กลายเป็นชินเท้า เละขนาดไหนก็ไปได้
จนถึงพื้นที่ให้ปลูกป่า
ด้วยความมป่วง ก้าวเท้าข้างแรก จมค๊าบ
ก้าวแรกถึงเอวและขยับไม่ได้ ปูตัวเล็ก ๆ ก็เยอะจนไม่กล้าขยับตัว
ไม่รู้ว่าไปทำบุญหรือบาปกันแน่
นอกจากจะคาดว่าฆ่าปูไปหลายตัวแล้ว
ยังทำต้นไม้หักอีกด้วย
ชีวิต !!!!
และขากลับ ตอนนี้เนี่ย
เดินกันแค่ 3 คน กับพี่ทหารที่นำทางอีก 1 คน
เดินกลับอีกทางกับตอนแรกด้วย
ตอนนี้เลยสนุกเป็นพิเศษ
ไม่มีคนอื่นให้ต้องระวังคำพูด
ก็เลยเดินคุยไปขำไปเรื่อย ๆ
ตอนแรกที่ไปแดดร่มเพราะฝนตกปอย ๆ
แต่ไอ้ตอนเดินกลับเนี่ยแดดออกคับ
และด้วยความขำของตัวเอง
เลยเอาทั้งหมวกที่ปิดถึงคอ
แล้วก็ปอกแขนออกมาใส่
เดินสบายใจ เราจะไม่ดำ
สุดท้ายคับ
ขาดำ
ตลกว่ะ เม็ดสีมิลลานิลทำงานเร็วจริง ๆ ด้วย
สุดท้ายกลับถึงมหาลัย
ด้วยความเพลีย
การเดินทางก็จบลง
ปลูกป่าชายเลน กับเล่นโคลน
มันก็เป็นครั้งนึงที่สนุกไปอีกแบบเหมือนกัน
เหอะเหอะ
สุดท้าย
สุขสันต์วันเกิดให้เพื่อนตัวเหี่ยว ๆ เล็ก ๆ
ที่เพิ่งครบ 22 ไปวันนี้หมาด ๆ
คงไม่ได้เข้ามาอ่านหรอก
แต่แปะไว้ให้หน่อยละกันเนอะ
พล่าเบลอ
พล่าเบลอมากมาก
เป็นอะไรมากไหมอุ้ม
หยุดเบลอซะที
สมองช่วยกลับมา สภาวะปกติซะทีเหอะ
ช่วยด้วยยูได (อีกแล้ว)
ก่อนอื่น ขออัพให้กับวันเกิด บ.บี
ที่ผ่านมาแล้ว เหอะเหอะ
ขอให้มีความสุขมากมาก
อวยพรเหมือนกับทุก ๆ ปีที่ผ่านมา
รู้สึกเหมือนกับทุก ๆ ปีที่ผ่านมา
อุ้มก็ยังจะเป็นแบบเดิม
คนเดิม ๆ และจะเป็นเพื่อนกันอย่างนี้ตลอดไป
........................................
ขออัพเรื่องราวความป่วงวันไปปลูกป่าชายเลนหน่อยเหอะ
เป็นวันที่ป่วง และกินไม่หยุดจริง ๆ
ตั้งแต่ออกจากบ้านยันถึงมหาลัยยันขึ้นรถ
และทุกอิริยาบท ปากก็ไม่ว่างเลย
จนไปถึงที่
การเดินทางไกล รู้สึกเหมือนเป็นเด็กประถมต้น
ที่ต้องเดินเรียงแถวกันเดิน กลางทุ่งนา
เพียงแต่ ต้องเดินเท้าเปล่า
เดินไปก็ขำไป
ย้ำโคลนไปเรื่อย ๆ จากที่รู้สึกแหยะ ๆ
กลายเป็นชินเท้า เละขนาดไหนก็ไปได้
จนถึงพื้นที่ให้ปลูกป่า
ด้วยความมป่วง ก้าวเท้าข้างแรก จมค๊าบ
ก้าวแรกถึงเอวและขยับไม่ได้ ปูตัวเล็ก ๆ ก็เยอะจนไม่กล้าขยับตัว
ไม่รู้ว่าไปทำบุญหรือบาปกันแน่
นอกจากจะคาดว่าฆ่าปูไปหลายตัวแล้ว
ยังทำต้นไม้หักอีกด้วย
ชีวิต !!!!
และขากลับ ตอนนี้เนี่ย
เดินกันแค่ 3 คน กับพี่ทหารที่นำทางอีก 1 คน
เดินกลับอีกทางกับตอนแรกด้วย
ตอนนี้เลยสนุกเป็นพิเศษ
ไม่มีคนอื่นให้ต้องระวังคำพูด
ก็เลยเดินคุยไปขำไปเรื่อย ๆ
ตอนแรกที่ไปแดดร่มเพราะฝนตกปอย ๆ
แต่ไอ้ตอนเดินกลับเนี่ยแดดออกคับ
และด้วยความขำของตัวเอง
เลยเอาทั้งหมวกที่ปิดถึงคอ
แล้วก็ปอกแขนออกมาใส่
เดินสบายใจ เราจะไม่ดำ
สุดท้ายคับ
ขาดำ
ตลกว่ะ เม็ดสีมิลลานิลทำงานเร็วจริง ๆ ด้วย
สุดท้ายกลับถึงมหาลัย
ด้วยความเพลีย
การเดินทางก็จบลง
ปลูกป่าชายเลน กับเล่นโคลน
มันก็เป็นครั้งนึงที่สนุกไปอีกแบบเหมือนกัน
เหอะเหอะ
สุดท้าย
สุขสันต์วันเกิดให้เพื่อนตัวเหี่ยว ๆ เล็ก ๆ
ที่เพิ่งครบ 22 ไปวันนี้หมาด ๆ
คงไม่ได้เข้ามาอ่านหรอก
แต่แปะไว้ให้หน่อยละกันเนอะ
สงวนสิทธิ์สำหัรบเจ้าของบทความเท่านั้น
พล่าเบลอ
พล่าเบลอมากมาก
เป็นอะไรมากไหมอุ้ม
หยุดเบลอซะที
สมองช่วยกลับมา สภาวะปกติซะทีเหอะ
ช่วยด้วยยูได (อีกแล้ว)
ก่อนอื่น ขออัพให้กับวันเกิด บ.บี
ที่ผ่านมาแล้ว เหอะเหอะ
ขอให้มีความสุขมากมาก
อวยพรเหมือนกับทุก ๆ ปีที่ผ่านมา
รู้สึกเหมือนกับทุก ๆ ปีที่ผ่านมา
อุ้มก็ยังจะเป็นแบบเดิม
คนเดิม ๆ และจะเป็นเพื่อนกันอย่างนี้ตลอดไป
........................................
ขออัพเรื่องราวความป่วงวันไปปลูกป่าชายเลนหน่อยเหอะ
เป็นวันที่ป่วง และกินไม่หยุดจริง ๆ
ตั้งแต่ออกจากบ้านยันถึงมหาลัยยันขึ้นรถ
และทุกอิริยาบท ปากก็ไม่ว่างเลย
จนไปถึงที่
การเดินทางไกล รู้สึกเหมือนเป็นเด็กประถมต้น
ที่ต้องเดินเรียงแถวกันเดิน กลางทุ่งนา
เพียงแต่ ต้องเดินเท้าเปล่า
เดินไปก็ขำไป
ย้ำโคลนไปเรื่อย ๆ จากที่รู้สึกแหยะ ๆ
กลายเป็นชินเท้า เละขนาดไหนก็ไปได้
จนถึงพื้นที่ให้ปลูกป่า
ด้วยความมป่วง ก้าวเท้าข้างแรก จมค๊าบ
ก้าวแรกถึงเอวและขยับไม่ได้ ปูตัวเล็ก ๆ ก็เยอะจนไม่กล้าขยับตัว
ไม่รู้ว่าไปทำบุญหรือบาปกันแน่
นอกจากจะคาดว่าฆ่าปูไปหลายตัวแล้ว
ยังทำต้นไม้หักอีกด้วย
ชีวิต !!!!
และขากลับ ตอนนี้เนี่ย
เดินกันแค่ 3 คน กับพี่ทหารที่นำทางอีก 1 คน
เดินกลับอีกทางกับตอนแรกด้วย
ตอนนี้เลยสนุกเป็นพิเศษ
ไม่มีคนอื่นให้ต้องระวังคำพูด
ก็เลยเดินคุยไปขำไปเรื่อย ๆ
ตอนแรกที่ไปแดดร่มเพราะฝนตกปอย ๆ
แต่ไอ้ตอนเดินกลับเนี่ยแดดออกคับ
และด้วยความขำของตัวเอง
เลยเอาทั้งหมวกที่ปิดถึงคอ
แล้วก็ปอกแขนออกมาใส่
เดินสบายใจ เราจะไม่ดำ
สุดท้ายคับ
ขาดำ
ตลกว่ะ เม็ดสีมิลลานิลทำงานเร็วจริง ๆ ด้วย
สุดท้ายกลับถึงมหาลัย
ด้วยความเพลีย
การเดินทางก็จบลง
ปลูกป่าชายเลน กับเล่นโคลน
มันก็เป็นครั้งนึงที่สนุกไปอีกแบบเหมือนกัน
เหอะเหอะ
สุดท้าย
สุขสันต์วันเกิดให้เพื่อนตัวเหี่ยว ๆ เล็ก ๆ
ที่เพิ่งครบ 22 ไปวันนี้หมาด ๆ
คงไม่ได้เข้ามาอ่านหรอก
แต่แปะไว้ให้หน่อยละกันเนอะ
สงวนสิทธิ์สำหัรบเจ้าของบทความเท่านั้น
เซ็ง~~
ช่วงนึงของชีวิตที่จะมีขึ้นได้บ่อย ๆ
และตอนนี้ก็กำลังเป็นอยู่
และท่าทางจะเป็นหนักเอาการด้วย
ทุกอย่างดูจะขัดหูขัดตาไปหมด
จนไม่อยากจะอยู่ใกล้ใคร
ไม่อยากอยู่กับใครให้หงุดหงิด
หรือให้ใครรู้สึกไม่ดี
เบื่อความยึดติดกับสิ่งต่าง ๆ ของตัวเอง
ทั้งที่รู้ว่าทุกอย่างจะเปลี่ยนไปตามกาลเวลา
แต่ก็ยังจะยึดกับสิ่งเดิม ๆ รูปแบบเดิม ๆ อยู่ได้
สภาพจิตใจตอนนี้ไม่ปกติจริง ๆ
คงกำลังป่วย
ทั้งที่บางทีก็รู้อยู่เต็มอกว่ามีคนเป็นห่วง
และไม่อยากให้คิดมาก
แต่การเอาอกเอาใจจนเกินเหตุนั่นล่ะ
ที่ทำให้หงุดหงิดมากยิ่งขึ้นไปอีก
อย่ามาเอาอกเอาใจด้วยคำพูดหรือการกระทำอีกเลย
เพราะยิ่งเห็นยิ่งรู้สึก
มันยิ่งทำให้ยิ่งแย่ลงไปอีก
อยากจะหายตัวไปอยู่กับตัวเอง
นานเท่าที่จิตใจจะหายเป็นปกติ
ยูไดอุ้มเหนื่อย
ไม่เคยรู้สึกล้าได้นานขนาดนี้มาก่อนเลย
ทำไมถึงป่วยได้นานขนาดนี้
ช่วยอุ้มด้วยค๊าบบบ ยูได
~* SaraPaN *~&~* I-WaP *~
