Storythai

ก่อนอื่น ขออัพให้กับวันเกิด บ.บี
ที่ผ่านมาแล้ว เหอะเหอะ


ขอให้มีความสุขมากมาก
อวยพรเหมือนกับทุก ๆ ปีที่ผ่านมา
รู้สึกเหมือนกับทุก ๆ ปีที่ผ่านมา

อุ้มก็ยังจะเป็นแบบเดิม
คนเดิม ๆ และจะเป็นเพื่อนกันอย่างนี้ตลอดไป





........................................



ขออัพเรื่องราวความป่วงวันไปปลูกป่าชายเลนหน่อยเหอะ
เป็นวันที่ป่วง และกินไม่หยุดจริง ๆ
ตั้งแต่ออกจากบ้านยันถึงมหาลัยยันขึ้นรถ
และทุกอิริยาบท ปากก็ไม่ว่างเลย



จนไปถึงที่
การเดินทางไกล รู้สึกเหมือนเป็นเด็กประถมต้น
ที่ต้องเดินเรียงแถวกันเดิน กลางทุ่งนา
เพียงแต่ ต้องเดินเท้าเปล่า


เดินไปก็ขำไป
ย้ำโคลนไปเรื่อย ๆ จากที่รู้สึกแหยะ ๆ
กลายเป็นชินเท้า เละขนาดไหนก็ไปได้


จนถึงพื้นที่ให้ปลูกป่า
ด้วยความมป่วง ก้าวเท้าข้างแรก จมค๊าบ
ก้าวแรกถึงเอวและขยับไม่ได้ ปูตัวเล็ก ๆ ก็เยอะจนไม่กล้าขยับตัว
ไม่รู้ว่าไปทำบุญหรือบาปกันแน่
นอกจากจะคาดว่าฆ่าปูไปหลายตัวแล้ว
ยังทำต้นไม้หักอีกด้วย
ชีวิต !!!!





และขากลับ ตอนนี้เนี่ย
เดินกันแค่ 3 คน กับพี่ทหารที่นำทางอีก 1 คน
เดินกลับอีกทางกับตอนแรกด้วย
ตอนนี้เลยสนุกเป็นพิเศษ
ไม่มีคนอื่นให้ต้องระวังคำพูด



ก็เลยเดินคุยไปขำไปเรื่อย ๆ
ตอนแรกที่ไปแดดร่มเพราะฝนตกปอย ๆ
แต่ไอ้ตอนเดินกลับเนี่ยแดดออกคับ


และด้วยความขำของตัวเอง
เลยเอาทั้งหมวกที่ปิดถึงคอ
แล้วก็ปอกแขนออกมาใส่
เดินสบายใจ เราจะไม่ดำ




สุดท้ายคับ
ขาดำ
ตลกว่ะ เม็ดสีมิลลานิลทำงานเร็วจริง ๆ ด้วย


สุดท้ายกลับถึงมหาลัย
ด้วยความเพลีย


การเดินทางก็จบลง



ปลูกป่าชายเลน กับเล่นโคลน
มันก็เป็นครั้งนึงที่สนุกไปอีกแบบเหมือนกัน



เหอะเหอะ





สุดท้าย
สุขสันต์วันเกิดให้เพื่อนตัวเหี่ยว ๆ เล็ก ๆ
ที่เพิ่งครบ 22 ไปวันนี้หมาด ๆ
คงไม่ได้เข้ามาอ่านหรอก
แต่แปะไว้ให้หน่อยละกันเนอะ