Storythai

อยู่ดีดีก็อยากอัพได
ไดอารี่ที่เป็นชีวิตประจำวัน
เอาเป็นว่าระหว่างที่อยู่ระยอง
ก็จะอัพเรื่องที่คิดที่เจอไปเรื่อย ๆ




สงสัยจะไปอ่านเรื่องชาวบ้านเค้าเยอะ
ก็เลยนึกอยากอัพบ้าง บ้าดีว่ะ


ตอนนี้วางแผนใหญ่ (แล้วหรอ)
จะไปอัมพวากับผองเพื่อน เอาแล้วเราจะอาละวาดกัน
เนื่องจากเมื่อคืนสัญญากับแต้งก์ไว้ว่าจะหาที่พักให้
ไม่ต้องห่วง



แต่กว่าจะตื่นก็บ่ายแล้วคับ
ลืมทุกอย่างจนมาเล่นเนตถึงได้นึกออก
หาไปเรื่อย ก็ได้มา
โทรถามกันหลาย ๆ คน ทุกคนโอ
ก็โอ เอาที่นี่แหละ ขี้เกียจหาที่อื่นแระ




ตื่นเต้นดีเพราะไม่เคยหาที่พักเองให้ตัวเอง
เหอะเหอะ เคยแต่หาให้คนอื่นเค้า



คิดอยู่หลายทีว่าจะอัพเรื่องที่ชะอำดีไหม
คิดไปคิดมาก็อัพหน่อยละกัน
เหอะเหอะ ความทรงจำดีดี มึน ๆ งง ๆ


เพราะช่วงก่อนไป สภาพจิตย่ำแย่มาก
ถึงขนาดอยากไปทะเลตอนหน้าฝนตกหนัก ๆ
โทรหาเพื่อนชวนกันสด ๆ
มันก็โอเค ว่าง่าย
หนึ่งอาทิตย์ให้หลังก็ไปกันเลย เร็วมาก
ไปแบบไม่มีแผนใด ๆ ทั้งสิ้น




ไปถึงได้การต้อนรับด้วยฝนตก
แต่เพราะ อาการที่ดีขึ้นตามลำดับ
ทำให้ไม่อยากจะอุดอู้อยู่แต่บนห้อง
ลงไปเดินตากฝน เลยตัดสินใจซื้อชุดกันฝนถูก ๆ
แล้วเดินดูของกินไปเรื่อย



รอจนฝนหยุดก็ไปนั่ง
ริมหาด ปล่อยใจกันแล้วถึงกลับขึ้นห้อง
ปล่อยใจไปประมาณ 2 ชม. อะไร ๆ ก็ดีขึ้นเยอะ
บางทีการเก็บอะไรไว้คนเดียว
อย่างที่ชอบทำ เป็นสิ่งที่ทำให้จิตใจแย่จริง ๆ
เหอะเหอะ




สุดท้ายลงมาชายหาดอีกตอนกลางคืน
กะนั่งชิวแต่ป่าวหรอกยุงจะหาม
บวกกับไอ้กวางจะอ้วกเลยต้องกลับห้องกัน




ถ่ายรุปเล่นบนห้องจนจะบ้า
ถ่ายไม่ลืมหูลืมตา
เยอะจนเป็นร้อยรูป กรูจะบ้า



วันที่สองตื่นแต่เช้าเพราะโทรศัพท์แม่
แม่ถามอยู่ไหน
อยู่บ้านเพื่อนที่เพชรบุรี
เหอเหอ แม่เข้าใจว่า ถ. เพชรบุรี
แต่ที่จริง จ. เพชรบุรีแม่
เอาเป็นว่าโกหกแค่ครึ่งเดียว ไม่บาปมาก


เดินกันไปกินโจ๊กร้อน ๆ กับโอวัลติน
ได้ฟิลมากมาก
มางานนี้สมใจอยาก



กลับมาก็ไปกินพิซซ่าและไปสยาม
หาบีกะพี่ปอย
แต่ไปถึงปรากฏว่าเป็นบีกะปุ๊ก
เดินสักพักก็ไปเล่นเกมส์ตู้ สตายเวลาอุ้มว่าง
เล่นไป 4 เกมส์
ลูกตาแทบจะทะลัก



ตัดสินใจเดินไปฝั่งสยามเซ็น
น่ากัวมากคับ ผีเสื้อแดงวิ่งกันทั่วห้างเลย
ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงข้ามไปเหมือนกัน
เหยียบเท้าเข้าไปปุป
หงุดหงิดทันที รู้สึกหน้าเหมือนจวัก
เหอะเหอะ ละเอาไว้ไม่อยากพูดถึง เดี๋ยวแรง




ข้ามกลับมาฝั่งสแควไปโตโยต้ากะบี
เล่นถ่ายรูปกันไปหลายอยู่ จนเริ่มเบื่อ
โทรหาพี่ปอย อยู่แถวนั้นพอดี ก็เลยไปหา
คุยแปปเดียวก็ต้องกลับ
พร้อมอวยพรพี่ปอยให้โชคดีกันต่อไป


แล้วก็กลับบ้านกะบี


ยาวจริง ๆ ว่ะได


พอจะสั้นก็สั้นซะ
พอจะยาวก็ยาวเชียว ความพอดีมีไหมคับอุ้ม


เอาเป็นว่าถ้าต่อไปนึกอะไรได้จะมาอัพอีกเรื่อย ๆ
กลับมาทำให้ไดอารี่เป็นไดอารี่ซะที เนอะ ยูได


ปล.เพิ่งมารู้ว่านิโกตายตอนวันที่จะกลับระยอง เหมือนจะเข้มแข็งไม่ร้องไห้
แต่ป่าวเลย มะยมโทรมาเท่านั้นแหละ ไหลเป็นทางไปเป็นชั่วโมงเลย

ปล. กลับไปอ่านไดเก่า ๆ ของตัวเองแล้วทำให้คิดถึงยูไดขึ้นมาเยอะ ๆ

ปล. อีก 1 เดือนก็จะวันเกิดยูไดซะที กลับมาอายุเท่ากันอีกรอบ คิดถึงยูได
จะมีใครคิดถึงเหมือนอุ้มบ้าง คงไม่มีแล้วมั้งยูได โดนประเทศอื่นเค้าเอาไปแล้ว เหอะเหอะ

ปล. คิดถึงพี่ปอยกะ บ.บี ไม่รู้เมื่อไหร่จะเจออีก ไม่ค่อยได้คุยด้วย