Storythai

การดำเนินชีวิต

ได้ยินมาว่า
"ถ้าเหงา ก็ให้อยู่กับตัวเองให้มากขึ้น"



เหงา ก็ต้องอยู่กะตัวเองคนเดียวให้ชิน
สักวันก็คงจะเลิกเหงาไปเอง




รู้สึกการใช้ชีวิตของตัวเอง
เป็นไปอย่างไร้จุดหมายมากมาก
มีเพื่อน แต่ก็ไม่ได้รู้สึกว่าจะทำให้ดีขึ้น




เพราะคิดอะไรที่ยึดติดมากเกินไป
เลยทำให้ยังล่องลอยกับสิ่งที่เปลี่ยนไป
และสิ่งที่ยึดติดที่หายไป





พอเวลาผ่านไป ทุกอย่างก็เปลี่ยนไปเรื่อย ๆ
ถึงจะไม่เคยรู้สึก แต่มันก็เป็นไปทีละนิด
จนวันนึงที่รู้สึกถึงได้รู้ว่า
สิ่งที่ยึดไว้มันหายไปแล้ว






และไม่ว่าจะคิดยังไง
ตัวเองก็ยังจะต้องพยายามทำใจ
และอยู่ต่อไปอย่างมีความสุขต่อไปให้ได้
แค่ตอนนี้ ล่องลอย พล่าเบลอ ก็เท่านั้น



ไม่เข้าใจว่าตอนนี้อะไรกันแน่ที่แปลกไป
ระหว่างตัวเราที่แปลกแยกหรือรอบข้างที่เปลี่ยนไป



แต่ถึงจะคิดให้หัวแตกยังไง
ก็ยังคงจะคิดไม่ออกอยู่ดี




โตจนรู้อะไรมากมายแล้ว
คิดเป็น ทุกเรื่อง
เพียงแต่สมองมันยังไม่รับในตอนนี้ก็เท่านั้น




ยิ่งนับวันก็ยิ่งไม่เข้าใจ




สักวันเมื่อผ่านไปแล้ว
แล้วหันหลังกลับมามอง
จะเห็นเรื่องนี้เป็นแค่เรื่องไร้สาระก็ตาม




แต่ตอนนี้มันไม่ได้เป็นเรื่องที่ผ่านไปได้ง่าย ๆ เลยสักนิด





ชีวิตนี่ยากจริง ๆ เลย





ปล.นิโกรป่วยหนัก แต่ไม่นานก็จะหายดี