Storythai

เอาบีจีใหม่มาลงแล้ว
และแล้วก็ได้ทำเนอะ







ให้เค้กแปะไว้ในวันเกิด






เอาไว้จะหาเพลงเพราะ ๆ มาเปลี่ยนให้ใหม่ด้วยดีกว่า...





///////



เพราะว่าว่างมาก
เปิดอ่านไดหน้าเก่า ๆ คิดถึง
ได้ความรู้สึกเก่า ๆ กลับมามากมาย
คิดถึงช่วง ม.ปลาย
เป็นช่วงที่มีความสุขมากมาก จริง ๆ แหละ




อ่านทั้งของตัวเอง แล้วก็พาลไปอ่านของบี
ย้อนอ่านไปเรื่อย ๆ
คิดถึงตอนนั้น
และถึงไม่ว่าเวลาจะผ่านมานานขนาดไหน
อุ้มก็ยังรู้สึกเหมือน ๆ เดิม


นั่งอ่านไปแล้วก็ยิ้มไป
มีหลายหน้าเลยที่อัพเรื่องราว ขำขำ ให้หัวเราะ
เรื่องที่ทำให้อาย เรื่องราวต่าง ๆ มันเยอะแยะไปหมดจริง ๆ




พอตอนนี้มานั่งอ่านย้อนลงไป
ถึงได้รู้ว่า ตัวเองยังยึดติดอยู่กับเรื่องราวแต่ก่อนมากแค่ไหน
พอได้อ่าน ภาพต่าง ๆ ก็แว่บเข้ามาในหัว
ภาพตอนที่ไปสยาม ที่ได้หัวเราะ ได้ยิ้ม
ความสุขตรงนั้น มันเหมือนแค่เพิ่งจะผ่านไปเอง
เพราะจิตใจมันยังจำความรู้สึกได้ทั้งหมด



ตอนนั้นน่ะ ญี่ปุ่นยังบูมมากมากอยู่เลย
รู้จักคนตั้งเยอะแยะ เป็นน้อง ๆ สองคนกับ บ.บี
มีพี่ ๆ ตั้งมากมาย
เป็นช่วงเวลาที่น่าจะสต๊าฟเอาไว้ (เห็นแก่ตัวมาก)




ถึงตอนนี้ทุกอย่างจะเปลี่ยนไปแล้ว
แต่ความทรงจำพวกนั้นก็ยังคงติดอยู่ในใจเสมอ(เน่า)
อย่างน้อย ตอนนั้นเราก็ได้มีความสุข ด้วยกัน
ผ่านเรื่องราวอะไรตั้งเยอะแยะมากมาย
ได้ยิ้ม ได้หัวเราะ ด้วยกัน
จะเรียกได้ว่าเป็นความทรงจำสีจาง ๆ ได้ไหมน๊า เหอเหอ



แต่สิ่งที่จะดำเนินต่อไปเรื่อย ๆ ก็คือความรู้สึกของอุ้ม
ไม่ว่าตอนนั้นกับตอนนี้ จะผ่านมานานแค่ไหนแล้วก็ตาม
อุ้มก็ยังรัก บ.บีกะพี่ปอย มากมากอยู่ดี
ถ้าหากว่าพี่ปอยกะบีลองย้อนอ่านไป ช่วงปี 2003-2004 ดู
อุ้มไม่รู้ว่าจะรู้สึกเหมือนกันไหมหรือบางทีอุ้มอาจจะรู้สึกไปแค่คนเดียว
แต่มันเป็นช่วงที่อ่านไปแล้วยิ้มได้ แล้วก็ฟื้นความรู้สึกหลายอย่างให้กลับมา
ได้มากจริง ๆ




ถ้าได้ผ่านเข้ามาแล้วเห็นไดหน้านี้
ก็คงจะดี