Storythai

เหมือนว่าเราจะมอง ไม่เห็นหนทางใด

ตกอยู่ในความมืดบอด ตกอยู่ในห้วงใจที่อ่อนไหว

เหมือนจะเป็นกลางคืนอันยาวนาน เมื่อฟ้าไม่มีแสงใด

มองไปรอบกาย หัวใจก็พลัน หวาดกลัว



ว่าเหตุใดคืนที่ยาวนาน ไม่ผ่านไปเสียที

จากนี้จะมีหนทางอื่นอีกไหม



แต่อย่างไรก็ตามยังมีตะวันยังที่ฉายในวันต่อไป

แต่ไม่รู้ต้องรอเมื่อไหร่ หรือใจเราคงจะอยู่กับคืนอันเป็นนิรันดร์

ว่าเหตุใดคืนที่ยาวนาน ไม่ผ่านไปเสียที

จากนี้จะมีหนทางอื่นอีกไหม



แต่อย่างไรก็ตามยังมีตะวันยังฉายในวันต่อไป

เมื่อเรามีเช้าวันใหม่ หวังใจว่าจะมีหนทาง

เมื่อทุกข์ในวันเมื่อวานคืนกลับมาหาใจอันอ่อนแอ

เหตุที่ใจแพ้ เพราะเราต่างหากที่แพ้ใจ

ความทุกข์จึงเป็นกลางคืนอันยาวนาน แต่แล้วมันจะผ่านไป




ตราบใดเวลายังหมุนผ่าน ความทุกข์จะผ่าน เพราะไม่มีคืนใดเป็นนิรันดร์

วันคืนต้องผ่าน นั่นคือเวลาอันเป็นนิรันดร์