Storythai

อนาคต
ตอนนี้คำคำนี้น่ากลัวที่สุด


พอปีสี่ก็ต้องเรียนจบ
พอเรียนจบก็ต้องคิดต่ออีกว่าจะทำอะไรต่อ
จะทำงานหรือว่าจะเรียนต่อ



ถ้าทำงานแล้วจะทำอะไร



หลายอย่างที่ต้องคิดอีกมากมาย
อนาคตคือสิ่งที่ทำให้เราสูญเสียบางอย่างไป




ทำไมนะ คนเราก็มี 24 ชั่วโมงเหมือน ๆ กัน
แต่มันช่างมีความแตกต่างกันมากเหลือเกิน


กับคนที่ยึดติดแบบอุ้ม
คำว่าอนาคตหรือความเปลี่ยนแปลง
จึงเป็นสิ่งที่น่ากลัวเหลือเกิน




แต่ถึงยังไงก็ต้องยอมรับให้ได้
ถึงรู้ว่าจากนี้ไป อาจจะต้องใช้ชีวิตแบบโดดเดี่ยว
ถึงจะต้องอดทนและยอมรับให้ได้
แต่ยังไง มันก็ยากและทำให้เสียใจอยู่ดี





เพราะเป็นคนที่ยึดติด
เพราะเป็นคนที่ไม่เอาใคร
เพราะเป็นคนที่ปิดกั้น


ไม่ว่าจะเพราะอะไรก็ตามที

จากนี้ไป อุ้มก็ต้องพยายามยืนให้ได้ด้วยตัวเองซะที



การอยู่แต่กับเพื่อนที่รัก
การหนีสิ่งที่เลวร้ายแล้วกลับไปหาเพื่อน
ต่อไปก็ต้องพยายามไม่หนี
ต่อไปจะต้องยิ้มให้ได้เวลาที่เจอกับเพื่อน


จะพยามยามไม่งอแง
ไม่เอาแต่ใจตัวเอง
ไม่คอยเอาแต่พึ่งคนอื่น




เพราะเมื่อวันนึงมาถึง
เพื่อน ๆ ก็ต้องมีชีวิตของตัวเองอยู่ดี


คนเรามีเวลาเท่ากัน
แต่ทำไมทุกคนถึงทำอะไรได้ตั้งมากมาย
ในขณะที่อุ้มมัวแต่นั่งมองเพื่อน ๆ ที่ห่างออกไปทุกที
โดยไม่วิ่งตามหรือพยายามที่จะยืนด้วยตัวเองเลย





จากนี้ไป จะไม่โทรไปร้องห่มร้องไห้ให้ใครฟัง
จะไม่เรียกร้องให้มาหา
และจะไม่เรียกร้องให้ทำอะไรเพื่ออุ้มแล้ว


เพราะสิ่งเหล่านั้น เพราะสิ่งที่เพื่อนตามใจ
มันจะกลับมาทำร้ายตัวเองเราเอง
เวลาที่เพื่อนต้องกลับไปใช้ชีวิตที่ต่างไป



และเดินออกไปจากชีวิตอุ้ม




ถึงเราจะเป็นเพื่อนกันตลอดไป
แต่นั่นไม่ได้หมายความว่า
เพื่อนจะอยู่กับอุ้มได้ตลอดเหมือนแต่ก่อน
สิ่งเหล่านั้นจะไม่มีอีก เมื่อเราต่างโตขึ้น
ชีวิตต้องดำเนินต่อไปเรื่อย ๆ





ต่อไปถึงจะน่ากลัวขนาดไหน
ถึงจะต้องร้องไห้ และอ่อนแอ
แต่อุ้มจะยืนด้วยตัวเองซะที



กูรักพวกเมิงว่ะ
ขอบคุณที่รักและตามใจกรูอยู่ได้
ต่อไปกรูคงจะรับไม่ได้ถ้าพวกเมิงไม่ตามใจกรูแล้ว
เพราะงั้นขอกรูสู้ด้วยตัวเองแต่เนิ่น ๆ เถอะ
ไว้กรูใกล้จะตายเมื่อไหร่
กรูจะกลับมาให้เมิงปลอบกรูนะ






ปล. ทำไมถึงเป็นคนที่อ่อนแอกว่าที่ตัวเองคิดไว้อย่างนี้ว่ะ