ติดการ์ตูน
สมองกลับไปเป็นเด็กแล้ว
วันนี้นั่งดูการ์ตูนทั้งวัน
โดยเฉพาะ โดเรม่อน
นั่งดูแบบจริงจังมาก
เฮ้อ .....
ใกล้จะเรียนจบเข้าไปเรื่อย ๆ แล้ว
กลัวตัวเองจริง ๆ
เอาไงกะอนาคตเมิงดีเนี่ยอุ้ม
จะรอดไหมว่ะเนี่ย
เฮ้อ (อีกรอบ)
ตอนนี้เป็นโรคติดบ้าน(ระยอง)มากมาก
ไง ๆ ก็ต้องกลับ
เฮ้อ (อีกสักรอบ)
คิดถึงยูได
คิดถึง ๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
เฮ้อ (รอบสุดท้ายแล้ว)
ไปดีกว่า
ปล.อัพแบบไร้สาระที่สุด ต้องการอะไรว่ะกรู
ติดการ์ตูน
สมองกลับไปเป็นเด็กแล้ว
วันนี้นั่งดูการ์ตูนทั้งวัน
โดยเฉพาะ โดเรม่อน
นั่งดูแบบจริงจังมาก
เฮ้อ .....
ใกล้จะเรียนจบเข้าไปเรื่อย ๆ แล้ว
กลัวตัวเองจริง ๆ
เอาไงกะอนาคตเมิงดีเนี่ยอุ้ม
จะรอดไหมว่ะเนี่ย
เฮ้อ (อีกรอบ)
ตอนนี้เป็นโรคติดบ้าน(ระยอง)มากมาก
ไง ๆ ก็ต้องกลับ
เฮ้อ (อีกสักรอบ)
คิดถึงยูได
คิดถึง ๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
เฮ้อ (รอบสุดท้ายแล้ว)
ไปดีกว่า
ปล.อัพแบบไร้สาระที่สุด ต้องการอะไรว่ะกรู
เข้าใจ
ตอนนี้พอมองไปข้าง ๆ
พอได้ก้าวออกมาจากจุด ๆ เดิม
แล้วมองกลับเข้าไป
ถึงได้เข้าใจ
เข้าใจอะไรได้มากขึ้น
คิดได้มากขึ้น
เมื่อวันเสาร์
ว่าง ว่างมาก
ไม่อยากกลับบ้าน
ไม่รู้จะไปไหน
ไม่มีเพื่อนที่ว่างพอที่จะไปด้วย
สุดท้ายก็ตกลงโทรหาเพื่อน
ที่ไม่ค่อยจะได้พูด ไม่ค่อยได้คุย
แม้แต่หน้าตายังนาน ๆ จะเจอที
ส้ม
"ว่าไงอุ้ม"
"อื้อ ส้มอยู่บ้านป่าว"
"อยู่"
"ไปหาได้ไหม จะออกไปไหนป่าว ว่างป่าว"
"อื้อ ว่าง ไม่ไปไหน มาเลย อยู่ตลอด"
เพราะงั้นเลยได้ไปนั่งเล่นที่บ้านส้ม
เป็นการนั่งเล่นจริง ๆ
เพราะไปถึงก็ทำแค่ดูทีวี เล่นกับหมา
แล้วก็คุยโน้นนี่มากมาย
คุยเรื่องที่ไม่ค่อยจะได้คุย
คุยทุกเรื่องจริง ๆ
ทั้งกับคุณพ่อที่น่ารัก ก็คุยกันจนเพลิน
ทั้งกับคุณแม่ที่กลับมาจากข้างนอก
พร้อมกับเข้าบ้านมา (ในบ้านตอนนั้นมืดมาก ไม่ยอมเปิดไฟกัน)
แล้วเพ่งมองมาที่เรา แล้วถามว่า
"อุ้มหรอลูก"
"กินขนมไหม แม่ซื้อมาเยอะเลย"
สบายใจ รู้สึกดี
รู้สึกได้รับความรัก ดูแล เอาใจใส่
แค่นิด ๆ จากเพื่อนและครอบครัว
ก็พอแล้ว
เลยนั่งเล่นอยู่นาน
คิดอยู่ว่าจะกลับตอนกี่โมงดี
จนพ่อตัวเองโทรมาตามนั่นแหละ
ถึงได้ออกมา
ไม่งั้นคงได้อยู่จนดึกแน่ ๆ
อยู่บ้านส้มที่ไร
ไม่อยากกลับบ้านตัวเองทุกที
รู้สึกเข้าใจอะไรได้มากขึ้น
เพื่อน
ไม่ต้องเห็นกันทุกวัน
ไม่ต้องคุยกันตลอด
ไม่ต้องรู้กันทุกเรื่อง
แค่เรารัก และเข้าใจกัน
แค่นั้นก็มีความสุขแล้ว
เติมพลังชีวิตได้อีกมากมาย
ต่อไปถ้าหาที่ไปไม่ได้
คงต้องแอบไปพึ่งพึงบ้านส้มแล้วล่ะ
เพื่อนเลิฟ คิคิ
ติดการ์ตูน
สมองกลับไปเป็นเด็กแล้ว
วันนี้นั่งดูการ์ตูนทั้งวัน
โดยเฉพาะ โดเรม่อน
นั่งดูแบบจริงจังมาก
เฮ้อ .....
ใกล้จะเรียนจบเข้าไปเรื่อย ๆ แล้ว
กลัวตัวเองจริง ๆ
เอาไงกะอนาคตเมิงดีเนี่ยอุ้ม
จะรอดไหมว่ะเนี่ย
เฮ้อ (อีกรอบ)
ตอนนี้เป็นโรคติดบ้าน(ระยอง)มากมาก
ไง ๆ ก็ต้องกลับ
เฮ้อ (อีกสักรอบ)
คิดถึงยูได
คิดถึง ๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
เฮ้อ (รอบสุดท้ายแล้ว)
ไปดีกว่า
ปล.อัพแบบไร้สาระที่สุด ต้องการอะไรว่ะกรู
เข้าใจ
ตอนนี้พอมองไปข้าง ๆ
พอได้ก้าวออกมาจากจุด ๆ เดิม
แล้วมองกลับเข้าไป
ถึงได้เข้าใจ
เข้าใจอะไรได้มากขึ้น
คิดได้มากขึ้น
เมื่อวันเสาร์
ว่าง ว่างมาก
ไม่อยากกลับบ้าน
ไม่รู้จะไปไหน
ไม่มีเพื่อนที่ว่างพอที่จะไปด้วย
สุดท้ายก็ตกลงโทรหาเพื่อน
ที่ไม่ค่อยจะได้พูด ไม่ค่อยได้คุย
แม้แต่หน้าตายังนาน ๆ จะเจอที
ส้ม
"ว่าไงอุ้ม"
"อื้อ ส้มอยู่บ้านป่าว"
"อยู่"
"ไปหาได้ไหม จะออกไปไหนป่าว ว่างป่าว"
"อื้อ ว่าง ไม่ไปไหน มาเลย อยู่ตลอด"
เพราะงั้นเลยได้ไปนั่งเล่นที่บ้านส้ม
เป็นการนั่งเล่นจริง ๆ
เพราะไปถึงก็ทำแค่ดูทีวี เล่นกับหมา
แล้วก็คุยโน้นนี่มากมาย
คุยเรื่องที่ไม่ค่อยจะได้คุย
คุยทุกเรื่องจริง ๆ
ทั้งกับคุณพ่อที่น่ารัก ก็คุยกันจนเพลิน
ทั้งกับคุณแม่ที่กลับมาจากข้างนอก
พร้อมกับเข้าบ้านมา (ในบ้านตอนนั้นมืดมาก ไม่ยอมเปิดไฟกัน)
แล้วเพ่งมองมาที่เรา แล้วถามว่า
"อุ้มหรอลูก"
"กินขนมไหม แม่ซื้อมาเยอะเลย"
สบายใจ รู้สึกดี
รู้สึกได้รับความรัก ดูแล เอาใจใส่
แค่นิด ๆ จากเพื่อนและครอบครัว
ก็พอแล้ว
เลยนั่งเล่นอยู่นาน
คิดอยู่ว่าจะกลับตอนกี่โมงดี
จนพ่อตัวเองโทรมาตามนั่นแหละ
ถึงได้ออกมา
ไม่งั้นคงได้อยู่จนดึกแน่ ๆ
อยู่บ้านส้มที่ไร
ไม่อยากกลับบ้านตัวเองทุกที
รู้สึกเข้าใจอะไรได้มากขึ้น
เพื่อน
ไม่ต้องเห็นกันทุกวัน
ไม่ต้องคุยกันตลอด
ไม่ต้องรู้กันทุกเรื่อง
แค่เรารัก และเข้าใจกัน
แค่นั้นก็มีความสุขแล้ว
เติมพลังชีวิตได้อีกมากมาย
ต่อไปถ้าหาที่ไปไม่ได้
คงต้องแอบไปพึ่งพึงบ้านส้มแล้วล่ะ
เพื่อนเลิฟ คิคิ
สงวนสิทธิ์สำหัรบเจ้าของบทความเท่านั้น
~* SaraPaN *~&~* I-WaP *~
