กลัว
กลัว
การที่เดาไม่ถูกว่าเค้าคิดกับเราบยังไง
การห่างเหิน ไม่พูดคุย
การกระทำที่พบเจอ
ทุกอย่างมันทำให้กลัว
บางทีก็มีคำถาม
ไม่อยากเจอเราบ้างหรอ ไม่คิดจะชวนกันบ้างหรอ
อยู่กันแค่นั้นคงมีความสุขมากกว่าเอาเราไปอยู่ด้วย
เป็นคำถามที่ไม่ต้องการคำตอบ
แต่มันก็ทำให้เจ็บช้ำได้ทุกครั้งที่ต้องคิดถึงคำถามพวกนั้น
บางทีอาจเป็นเราที่เปลี่ยน
หรือเป็นเราที่ยังยืนอยู่ที่เดิม ย่ำซ้ำ ๆ อยู่ที่เดิม
โดยไม่สนว่าใครจะก้าวไปไกลแค่ไหน
แล้วพอมารู้ตัวอีกที เค้าก็ก้าวไปกันหมดแล้ว
ไม่ใช่คนที่ถูกทิ้งไว้
แต่เป็นคนที่ไม่ยอมรับเอง
เป็นคนที่ไม่ยอมก้าวออกไป และไม่สนใจใคร ๆ ก่อนเอง
เพราะงั้นก็คงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร
ถ้าจะยืนอยู่ตรงนี้คนเดียว
- - - - - - -- - - - - - --
กลับมาร่าเริงได้ซะที
เหนื่อยกับการยิ้มที่ปากและสมอง
ใจจ๋า เอายิ้มกลับมาให้อุ้มได้แล้ว
กลับมามีชีวิตชีวา ไปด้วยกันนะ

